آخرین مطالب:  

قطبی‌سازی حرکت ملی آزربایجان مانع توسعه است – بخش دوم – نگاه سیاسی اؤیرنجی سسی

اؤیرنجی سسی: وجود تاکتیک‌های مختلف مبارزاتی برای احقاق حقوق حقه ملت تورک آزربایجان بی‌شک نشانگر پویایی گفتمان حرکت ملی آزربایجان است. وجود تفکرات مختلف در بطن حرکت ملی، ناخواسته نقد را نیز به حریم این گفتمان می‌کشد؛ اما نقدپذیری یا نقد گریزی بحثی است که باید در یک گفتمان مرز معینی برای آن تعریف کرد. انگیزه اصلی نقد، امید به آن است که بتوان دست به شناخت و اصلاح خود زد. هرچند که می‌دانیم یکی از اولین قدم‌های اصلاح، قبول ضعف‌هاست اما بعضی از ما در این قدم ناتوانیم. همین موضوع نیز سبب می‌شود که بیشتر نقدها را به دیده غرض‌ورزی بنگریم.

عدم نقد پذیریمان تلاش برای بی‌عیب نشان دادن خودمان است. ندیدن زشتی‌ها به معنای وجود نداشتن آن‌ها نیست. واقعیت این است، مجموعه‌ای که اجازه مطرح‌شدن نقدهای سالم را می‌دهد یک مجموعه فهمیده‌تر و کامل‌تر است، نسبت به مجموعه‌ای که تمایلی برای دیدن ضعف‌ها ندارد. هرچند اگر مجموعه دوم ضعف‌های کمتری نسبت به مجموعه اول داشته باشد.

تشخیص نقد سالم از نقد ناسالم بسیار سخت است. به‌نحوی‌که می‌شود به‌راحتی با دسته‌بندی‌های اشتباه و انگ زدن‌های بی‌مورد مسیرهای نقد سالم را بست؛ اما معیار مهمی برای تشخیص مرزها وجود دارد و آن امید است. اکثر نقدهای مغرضانه سرشار از ناامیدی هستند. امید مایه حرکت و حیات یک جامعه است و سلب امید از جامعه شاید در حد خیانت تلقی بشود. نقد سالم، امیدوارانه است.

فقدان فضای سیاسی و فرهنگی مناسب برای نقد در جامعه آزربایجانی یکی از دلایل عمده نقد گریزی هست که منجر به بروز تنش‌های سیاسی به‌واسطه نقد می‌شود. عدم پذیرش نقد، ناخواسته سبب بروز تک‌روی و اختلاف خواهد شد و این سر آغازی است بر شروع قطبی‌سازی حرکت ملی.

پذیرش نقد موضوعی است که باید تشکیلات‌ها، طیف‌ها و فعالین حرکت ملی به آن توجه ویژه‌ای داشته باشند. کـارشناسان معتقدند از جمله آسیب‌های رایجی که می‌تواند هر مجموعه را تهدیـد کند، کم‌توجهی و بی‌اعتنایی به نظریات عمومی و در یک‌کلام بستن فضای انتقاد است.

به گفته‌ی آنان، در سیاست و جامعه، راه رشد و توسعه در آزادی، انتقاد و عرضه پیشنهادها و راه‌حل‌ها و حل مسائل و ایجاد تغییر بر اساس آن‌ها است که دموکراسـی امکان آن را فـراهم می‌کند و سیاست‌های گروه‌های و طیف‌ها همچون فرضیاتی تلقی می‌شود که باید مداوم در معرض کنترل و اصلاح قرار گیرند. سیاست‌گذاری ذاتاً متضمن تبعات پیش‌بینی‌نشده است و هر چه انتقاد و پیش‌بینی درباره آن بیـشـتر باشد امکان توفیق آن نیز بیشتر است.

برخی سیاسیون و ارباب رسانه‌ها این روزها بیش از هر زمان دیگری، موضوع نقد و انتقاد سازنده را دست‌مایه عیب‌جویی، مخالفت و بزرگ‌نمایی اشتباه‌های رقیب ساخته‌اند و ظاهراً معنای اصلی نقد و انتقاد روشن نیست. رسانه‌ها به‌عنوان رکن چهارم دموکراسی و به‌مثابه‌ی چشم ملت، نقش مهمی در تقویت فرهنگ نقدپذیری دارند که می‌توانند به‌دوراز جنجال، هیاهو و افترا و اتهام، به نقادی در امور مختلف پرداخته و با نظارت بر فعالیت‌های تشکیلات‌ها و طیف‌ها در حرکت ملی مانع از کج روی آن‌ها شوند.

برای مطالعه بخش اول اینجا کلیک کنید.

اشتراک گذاری

سندی از تلاش نافرجام امپراتوری عثمانی برای اتحاد با ایران – محمد رحمانی فر

به هواداران قول می‌دهم که در نیم فصل دوم بهتر خواهیم شد

مطالب مرتبط

دیدگاه خود را ثبت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.