آخرین مطالب:  

یادداشتی بر روز زن – یونال تبریزلی

اؤیرنجی سسی: مطالعه زندگی زنان در دوران ابتدائی تاریخ یعنی دوران پارینه‌سنگی و یا بهتر بگوییم قبل از ظهور پدیده‌هایی بنام سرمایه، تجارت، مالکیت و ثروت نشانگر این حقیقت است که آن جوامع، مادر تبار بوده و کودکان نسب مادری خویش را داشتند؛ و اقتصاد خانواده نیز اغلب با کشاورزی زنان می‌چرخید. بطوریکه حتی جنس خدایانی که مورد پرستش قرار داشتند زن بود؛ و این نشان‌دهنده‌ی اهمیتی که در آن دوران برای زنان قائل بودند، می‌باشد. خلاصه کلام اینکه اگر حتی زنان در آن زمان برتر از مردان نباشند به‌طور حتم با مردان برابر بودند. پس از ظهور پدیده‌ی یکجانشینی و بروز پیشرفت در تکنولوژی، صنایع، علوم و حرفه‌ای شدن اشتغال علی‌الخصوص کشاورزی و تولید، نتیجتاً منجر به انباشت مازاد محصولات کشاورزی و سایر محصولات و دیگر عوامل که مجال آوردنش در اینجا نیست، سبب گردید طبقاتی به وجود بیاید یا بهتر بگوییم جنسی به وجود آمد که از طریق استثمار دیگر طبقات، جنس دیگر را تحت سلطه‌ی خویش درمی‌آورد و با سود حاصل کار آنان، به ثروت خود افزود و نهایتاً پا فراتر نهاده با محبوس کردن زن احساس قدرت و توانمندی پیدا کرد. بطوریکه فیزیولوژیک متفاوت زن با مرد را که صدها سال هیچ مانعی برای فعالیت آزادانه‌ی او در اجتماع آن زمان به وجود نیاورده بود. تبدیل به نقطه‌ضعف او نموده و از این طریق زن را فقط به ابزار تولیدمثل و تولید کالا برای مردان تبدیل کرد

تا اینکه این روال یعنی استثمار زنان توسط مردان روزبه‌روز و بیش‌ازپیش غیرانسانی‌تر شد. نهایتاً کاسه صبر این جنس لبریز شده و سبب آغاز مبارزات زنان برای احیای جایگاه ازدست‌رفته خود و تأمین حقوق برابر گردید. سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۷ میلادی ۸ مارس را به‌عنوان روز جهانی زنان نام‌گذاری نموده است.

۸ مارس شناخته‌ترین نماد مبارزه اجتماعی زنان در تاریخ هست. تاریخچه‌ی این روز و جایگاه اولیه‌ی آن و سیر تکاملی مبارزات بی‌وقفه زنان آزاداندیش، نشانگر این است که زنان در طول زمان در کشورهای مختلف علیه تبعیض و نابرابری حقوقشان تلاش‌هایی داشته‌اند.

این روز برای زنان همه‌ی جهان روز حساسی می‌باشد. با نگاه به گذشته متوجه می‌شویم که این جنبش ابتدا در کشورهای توسعه‌یافته شکل‌گرفته و سپس به ممالک درحال‌توسعه نفوذ کرده و رفته‌رفته در حال نهادینه شدن حتی در کشورهای توسعه‌نیافته است؛ اما متأسفانه در کشور ایران هنوز حتی این روز در تاریخ تقویم رسمی به‌عنوان یک روز مناسبتی نیامده است؛ و این موضوع در عرصه‌های گوناگون خود را بروز می‌دهد. برای مثال در عرصه ورزش که حوزه تخصصی نگارنده می‌باشد و از آن طریق وارد اجتماع زنان شده‌ام همواره این تبعیض جنسیتی را در مقوله ورزش در کشور احساس کرده‌ام، به یادآوری نکاتی قابل‌تأمل در این خصوص می‌پردازم:

همیشه ورزش بانوان ایران زیر سایه ورزش آقایان قرار داشته و دارد. وجود فرهنگ مرد محوری، عدم توجه مسئولان به ورزش زنان که حتی بعضی از مدیران و تأثیرگذاران رده‌بالای امور کشور، ورزش بانوان را در مقابل ارزش‌های دینی و فرهنگی جامعه می‌پندارند. با توجه به کسب مدال‌های بین‌المللی توسط زنان ورزشکار اغلب گمان می‌شود که ورزش بانوان درنتیجه برنامه‌های مدیریتی مسئولان، جایگاه خود را در کشور به دست آورده است. درحالی‌که پیشرفت در یک‌رشته‌ای خاص یا در یک شهر خاص در ورزش منوط به دیدگاه شخصی مسئول ورزش بانوان آن رشته و شهر بوده است نه برنامه‌ریزی کلان مدیریتی.

البته این را نیز باید در نظر گرفت که بانوان، خودشان نقشی در برنامه‌ریزی برای ورزش زنان ندارند. امکانات محدودتری نسبت به مردان در اختیاردارند. صداوسیما هیچ پوشش خبری تصویری از مسابقات زنان انجام نمی‌دهد و…

فاجعه‌بارتر اینکه اندک مدیران ورزشی آن‌هم در ردهای پایین که از خود زنان انتخاب می‌شود فاقد قدرت تصمیم‌گیری هستند و نهایتاً می‌توان گفت نمونه‌های زیادی از حقوق نابرابر زنان در ورزش و عرصه‌های مختلف وجود دارد. بطوریکه که حتی در بعضی شهرها رفت‌وآمد معمولی یک زن در خیابان دشوار بوده و مورد آزار جنسیتی و تعرض قرار می‌گیرند.

موراد فوق‌الذکر نمونه‌های خیلی ریز از جایگاه زنان در کشور ایران است. این حق مسلم زنان است که به حقوق برابر با مردان در هر زمینه‌ای در جامعه دست ‌یابند. بی‌شک رسیدن به خواست عزم راسخی را می‌طلبد که باید با پشتوانه علمی و فکری زنان تغذیه شود.

اشتراک گذاری

دیدار فرماندهان ستاد مشترک ترکیه، روسیه و آمریکا

ایران در عراق سازمان‌های امنیتی جدید تشکیل می‌دهد

مطالب مرتبط

دیدگاه خود را ثبت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.