اؤیرنجی سسی: بنا به اخبار منتشره در رسانه های جمعی حرکت ملی آزربایجان، رهبران تشکیلات “یئنی گاموح” ( حرکت نوبیداری ملی آزربایجان جنوبی ) در اعتراض به بی عدالتی روا داشته بر ایشان در باب حکم صادره از سوی سیستم قضائی ایران و کارشکنی های صورت گرفته در سیر رسیدگی به پرونده شان دست به اعتصاب غذا زده اند.

این عزیزان که از سوی بی دادگاههای ایران به تحمل نه سال حبس تعزیری محکوم شده بودند و این حکم بلافاصله پس از ابلاغ اجرا گردید، هم اکنون در زندان تبریز در بدترین شرایط ممکن در حال994493_10152037776882542_1834879508_n سپری نمودن حکم صادره می باشند. این فعالین مدنی حرکت ملی آزربایجان در حالی متحمل این حکم سنگین گشته اند که چارچوب فعالیتی شان احیای طبیعی ترین حق یک انسان در حراست از هویت خویش می باشد. اگر نگاهی گذرا به فعالیت رهبران تشکیلات ” یئنی گاموح” بیاندازیم مشاهده خواهیم نمود که خواست های بیان شده از سوی این تشکیلات در تضاد با هیچ اصل انسان محور و حتی دین محور نیز نمی باشد. آنچه که رهبران تشکیلات ” یئنی گاموح ” در پی آن می باشند بازگشت حیثیت ملی آزربایجانیانی می باشد که تنها به جبری برخاسته از طبیعت، انسان هایی ترک زبان در جغرافیای ایران متولد شده اند و خواهان بقای حیات ملی شان می باشند. یعنی بدیهی ترین حق یک انسان در تلاش برای بقای هویت خویش جرم این عزیزان گشته است.

در کنار این امر، رهبران این تشکیلات یعنی آقایان لطیف حسنی ، محمود فضلی ، آیت مهر علی بیگو ، بهبود قلیزاده و شهرام رادمهر در اعتراض به بی عدالتی روا داشته شده در حق شان به گونه ای جمعی در زندان تبریز دست به اعتصاب غذا زده اند. اعتصاب غذا که یکی از روش های اعتراضی زندانیان سیاسی در سطح جهان در سیر تاریخ می باشد زمانی صورت می گیرد که یک زندانی به خصوص زندانی سیاسی از تمامی راهکارهای ممکن جهت بیان اعتراض خود استفاده نموده باشد و با بی تفاوتی حاکمان مواجه گردد و این زندانی جهت بیان اعتراض خود و رسانیدن فریاد عدالت خواهی خود به گوش جامعه ی خارج از زندان راهی جز خودداری نمودن از خوردن و آشامیدن نداشته باشد.

اگرچه سایت های خبری حرکت ملی آزربایجان و برخی از رسانه ها خبر مربوط بدین اعتصاب غذا را پوشش داده و جامعه ی هویت خواه آزربایجان جنوبی  حساسیت لازم را نشان داده است، اما شاهد واکنش مناسبی از سوی فعالین حقوق بشر ایران و نهادهای حقوق بشر جهانی نیستیم. چنان که از نام بسیاری از نهادها و کمیته های حقوق بشر مرکزگرا برمی آید این نهادها جهت اعاده ی حقی در جامعه ی ایران تشکیل یافته اند که به واسطه ی بشر بودن لازم الاجرا می گردد؛ اما با نگاه به عملکرد این نهادها به عینه مشاهده می گردد که در وادی عمل نه تنها این نهادها دارای نگاهی اغماض آمیز به بشر آزربایجان جنوبی و بشر فارس هستند بلکه اعتصاب غذای یک زندانیان سیاسی آزربایجانی در زندان تبریز نیز واکنش این افراد را نیز در پی ندارد. چه رسد بدان که حساسیت لازم را در ایشان برانگیزد که یک بشر جهت اعاده ی حق بشری در کشوری که برای حراست از حقوق بشر آن کشور تشکیل یافته اند دست به اعتصاب غذا زده است. این نگاه نهادهای حقوق بشر ایرانی و جهانی برای مطالعه گران بی طرف و آیندگانی که به مطالعه ی گذشته ی سیاسی این سرزمین خواهند پرداخت چیزی جز مایه ی شرمساری به بار نخواهد آورد. این گونه برخوردهای تبعیض آمیز کمیته ها و نهادهای حقوق بشری در عدم واکنش نشان دادن در باب فعالین حقوق بشر آزربایجان جنوبی بازی کردن متولیان این نهادها با فلسفه ی وجودی خودشان می باشد. چراکه تاریخ، به رغم تمامی سانسورها و اجحاف ها تا به اکنون قدرت لازم جهت رسانیدن بسیاری از فریادهای انسان های محکوم در گذشته را به آیندگان داشته است.

اگر اکنون صادق ترین فرزندان آزربایجان جنوبی در زندان های نژادپرستی دست به اعتصاب غذا می زنند و داعیه داران حق بشر، سکوت را بر تلاش ترجیح می دهند و با قرار گرفتن در کنار ظالم، هم نوایی با ظلم را بر حمایت از مظلوم ترجیح می دهند مطمئن باشند که در آینده ای نه چندان دور در پاسخ به فرزندان خویش که تاریخ سیاسی این سرزمین را به مطالعه خواهند نشست چاره ای جز سر به زیر افکندن نخواهند داشت.   

Social Share Toolbar
پست الکترونیکی ما

info@oyrenci-sesi.info